Categorie archieven: Blog

JET is een literaire thriller, gesitueerd in het Drentse dorp Rolde, waar stilte, geheimen en onderhuidse spanning dicht op elkaar bestaan. Na de dood van een onopvallende vrouw beginnen de verhalen pas echt. Wat volgt is een beklemmend verhaal over verlangen, schaamte, geloof en de hardnekkige neiging van mensen om een ander liever te mythologiseren dan werkelijk te kennen. Een roman over mislezing, morele spanning en de dreiging achter het alledaagse.

De Bemiddelaar is mijn nieuwe roman in wording. Het verhaal draait om een vrouw die na de begrafenis van haar man ontdekt dat hij niet de man was die zij dacht te kennen. Wat begint als een persoonlijk verlies groeit uit tot een spannend en gelaagd verhaal over geheimen, macht, schuld en de vraag hoeveel waarheid een mens aankan. Een roman waarin niet alleen het verleden verschuift, maar ook het leven dat samen is geleefd.

282 woorden, 1 minuut leestijd Soms moet iets eerst een verkeerde afslag nemen voor het op de juiste plek terechtkomt. Na een eerste poging (met een ander verhaal) bij een uitgeverij die niet bij mij paste, mag ik nu zeggen dat het echt gaat gebeuren: mijn eerste boek, mijn eerste…

Ik vulde mijnstem.nl in voor Aa en Hunze en schoof balkjes in plaats van eens of oneens te klikken. Het voelde meer als een thermostaat instellen dan als politiek bedrijven. Mijn uitkomst verraste me: 88 procent Gemeentebelangen. De landelijke partijen volgden op afstand, met hun Haagse jas nog aan. Toch gaat het hier vooral om stoepen en sporthallen. Blijkbaar ben ik minder ingewikkeld dan gedacht. Democratie blijkt hier gewoon een schuifbalk.

Ik was zestien toen ik in 1976 met mijn ome Tonnie naar de Winterspelen in Innsbruck reisde. Vanuit Deventer gingen we per bus naar Oostenrijk. Overdag zag ik het schaatsen, met als hoogtepunt het goud van Piet Kleine op de tien kilometer. Ik ontmoette Anton Geesink, stond zelf onvast op ski’s en vierde mee in het stadion. Thuis bleek ik zelfs even op televisie te zijn geweest, na een onvergetelijke winter vol vrijheid en verwondering.

Toen ik een jaar of acht was, haalde ik bij Melkboer Slot een fles Exota. Tijdens het korte stukje terug naar huis ontplofte de fles plotseling in mijn hand. Een glasscherf boorde zich in mijn pols, vlak naast een slagader. Een buurvrouw bracht me naar mijn moeder en niet veel later zat ik in het academisch ziekenhuis, waar het glas werd verwijderd. Ik hield er een litteken aan over en verrassend genoeg bleven we gewoon Exota drinken.

Toen ik de folder over noodsituaties ontving, ging ik wandelen in de miezerregen, om mijn gedachten te ordenen. Ik vroeg me af of het nu om geruststelling ging of juist om onrust. Uiteindelijk leerde de dag me dat Rolde nuchter blijft, ook als Den Haag dat niet is.

Deze appel-walnotentaart voelt als een warm herfstcadeau voor je huis. Terwijl je het eenvoudige beslag maakt van boter, suiker, specerijen, appels en noten, vult de keuken zich met rustige, vertrouwde geuren. In de oven verandert het mengsel in een goudbruine, troostende taart die het beste tot zijn recht komt met een zachte roomkaasglazuur. Het is een baksel dat niet alleen lekker is, maar je hele dag een vriendelijker tempo geeft.

Een foto uit circa 1950 toont Jampie bij de benzinepomp van Kamps in Rolde: één broekspijp vastgesnoerd, de andere los. De straat ademt naoorlogse kalmte; meisjes passeren, mevrouw Kamps kijkt toe. In zijn houding schuilt vertrekdrift, het terugkijken dat omwegen tekent. De pomp glanst, de ketting zal zingen. De foto vangt beweging en herinnering: half jongen, half gerucht. Hij rijdt de molen voorbij, keert bij regen terug, en kijkt nog één keer om naar ons.

Op een ijskoude winterdag bezocht ik samen met Joyce de ruïnes van de abdij van Villers. Terwijl zij zich verdiepte in de waterwerken, liet ik me meevoeren door de kou, de stilte en de echo’s van een vergeten verleden. In de schaduw van de oude muren drong zich een verhaal aan me op – over geloof, macht en een vrouw die in mijn dromen verscheen. Wat als zij er altijd al was, wachtend op mijn pen?

Op Vaderdag hielp ik mijn dochter Evy met haar studieproject: zelf geluidseffecten maken voor een game-animatie. Geen kant-en-klare audio, maar klotsen met een kom water, kraken met stoelen en grommen in de microfoon. Zij regisseerde, ik improviseerde. Wat begon als ‘een beetje helpen’ werd een ochtend vol creatief geknoei en onverwacht plezier. En ergens halverwege besefte ik: dit ging niet over geluid, maar over samen iets maken. Mijn Vaderdag kon niet mooier zijn.

In mijn werkkamer vind ik onverwacht oude brieven in een vergeten lade, waaronder één van mijn overleden grootmoeder. Haar woorden roepen levendige herinneringen op aan haar warmte en alledaagse verhalen. Geïnspireerd schrijf ik haar terug, al zal ze het nooit lezen. Het brengt rust en verbondenheid terug in mijn leven. Sindsdien schrijf ik regelmatig brieven zonder ze te versturen, omdat ze me helpen om verloren gevoelens terug te vinden en innerlijke stilte te hervinden.