Blog Totaal

De Papeloze Kerk is een hunebed in Drenthe dat volgens de overlevering tijdens de Reformatie werd gebruikt voor geheime protestantse hagepreken. Gelovigen kwamen samen op de hei, zonder katholieke priester, vandaar de naam. Helemaal zeker is het verhaal niet, maar het hunebed blijft een bijzondere plek waar prehistorie en geloofsgeschiedenis samenkomen.

In 1598 spoelt bij Scheveningen een enorme potvis aan. Het strand loopt vol met vissers, dorpelingen, kinderen, kunstenaars en nieuwsgierige heren. Sommigen zien een goddelijk voorteken, anderen vooral waardevolle olie en vet. De walvis wordt vastgelegd op prenten en groeit uit tot een zestiende-eeuws spektakel vol verwondering.

Het Balloërveld is het grootste heideveld van Noord-Drenthe, gelegen tussen de beekdalen van onder meer het Loonerdiep en het Rolderdiep. Het gebied bestaat uit droge heide, vergraste stukken, vennetjes, dennenbos, zandige delen, oude karrensporen en grafheuvels; bij Balloo graast bovendien een kudde van ongeveer vierhonderd Drentse heideschapen.

In 1943 helpt de Persoonsbewijzencentrale onderduikers en verzetsmensen met valse papieren. Onder leiding van Gerrit van der Veen groeit de organisatie uit tot een ondergrondse papierfabriek. Ze vervalsen persoonsbewijzen, vergunningen en zelfs stempels. Zo wordt saaie bureaucratie een levensreddend wapen tegen de Duitse bezetter.

JET is een literaire thriller, gesitueerd in het Drentse dorp Rolde, waar stilte, geheimen en onderhuidse spanning dicht op elkaar bestaan. Na de dood van een onopvallende vrouw beginnen de verhalen pas echt. Wat volgt is een beklemmend verhaal over verlangen, schaamte, geloof en de hardnekkige neiging van mensen om een ander liever te mythologiseren dan werkelijk te kennen. Een roman over mislezing, morele spanning en de dreiging achter het alledaagse.

De Bemiddelaar is mijn nieuwe roman in wording. Het verhaal draait om een vrouw die na de begrafenis van haar man ontdekt dat hij niet de man was die zij dacht te kennen. Wat begint als een persoonlijk verlies groeit uit tot een spannend en gelaagd verhaal over geheimen, macht, schuld en de vraag hoeveel waarheid een mens aankan. Een roman waarin niet alleen het verleden verschuift, maar ook het leven dat samen is geleefd.

Ik vertel hoe mijn geboorte om 00:45 op 25 april 1959 plaatsvond in Violenstraat 60 in Assen, het huis van mijn opa en oma van vaderskant. Beneden eet de dokter rustig soep, terwijl boven mijn zeventienjarige moeder bevalt. Het vermoeden dat mijn oma zelf de vroedvrouw was, geeft de nacht een intieme, bijna komische warmte: familiehanden die het leven opvangen. De details van huis, trap en stilte blijven als een blijvende afdruk.

282 woorden, 1 minuut leestijd Soms moet iets eerst een verkeerde afslag nemen voor het op de juiste plek terechtkomt. Na een eerste poging (met een ander verhaal) bij een uitgeverij die niet bij mij paste, mag ik nu zeggen dat het echt gaat gebeuren: mijn eerste boek, mijn eerste…

Ik vulde mijnstem.nl in voor Aa en Hunze en schoof balkjes in plaats van eens of oneens te klikken. Het voelde meer als een thermostaat instellen dan als politiek bedrijven. Mijn uitkomst verraste me: 88 procent Gemeentebelangen. De landelijke partijen volgden op afstand, met hun Haagse jas nog aan. Toch gaat het hier vooral om stoepen en sporthallen. Blijkbaar ben ik minder ingewikkeld dan gedacht. Democratie blijkt hier gewoon een schuifbalk.

Ik was zestien toen ik in 1976 met mijn ome Tonnie naar de Winterspelen in Innsbruck reisde. Vanuit Deventer gingen we per bus naar Oostenrijk. Overdag zag ik het schaatsen, met als hoogtepunt het goud van Piet Kleine op de tien kilometer. Ik ontmoette Anton Geesink, stond zelf onvast op ski’s en vierde mee in het stadion. Thuis bleek ik zelfs even op televisie te zijn geweest, na een onvergetelijke winter vol vrijheid en verwondering.

Toen ik een jaar of acht was, haalde ik bij Melkboer Slot een fles Exota. Tijdens het korte stukje terug naar huis ontplofte de fles plotseling in mijn hand. Een glasscherf boorde zich in mijn pols, vlak naast een slagader. Een buurvrouw bracht me naar mijn moeder en niet veel later zat ik in het academisch ziekenhuis, waar het glas werd verwijderd. Ik hield er een litteken aan over en verrassend genoeg bleven we gewoon Exota drinken.

Toen ik de folder over noodsituaties ontving, ging ik wandelen in de miezerregen, om mijn gedachten te ordenen. Ik vroeg me af of het nu om geruststelling ging of juist om onrust. Uiteindelijk leerde de dag me dat Rolde nuchter blijft, ook als Den Haag dat niet is.