Ik was zestien toen ik in 1976 met mijn ome Tonnie naar de Winterspelen in Innsbruck reisde. Vanuit Deventer gingen we per bus naar Oostenrijk. Overdag zag ik het schaatsen, met als hoogtepunt het goud van Piet Kleine op de tien kilometer. Ik ontmoette Anton Geesink, stond zelf onvast op ski’s en vierde mee in het stadion. Thuis bleek ik zelfs even op televisie te zijn geweest, na een onvergetelijke winter vol vrijheid en verwondering.

Toen ik een jaar of acht was, haalde ik bij Melkboer Slot een fles Exota. Tijdens het korte stukje terug naar huis ontplofte de fles plotseling in mijn hand. Een glasscherf boorde zich in mijn pols, vlak naast een slagader. Een buurvrouw bracht me naar mijn moeder en niet veel later zat ik in het academisch ziekenhuis, waar het glas werd verwijderd. Ik hield er een litteken aan over en verrassend genoeg bleven we gewoon Exota drinken.

Toen ik de folder over noodsituaties ontving, ging ik wandelen in de miezerregen, om mijn gedachten te ordenen. Ik vroeg me af of het nu om geruststelling ging of juist om onrust. Uiteindelijk leerde de dag me dat Rolde nuchter blijft, ook als Den Haag dat niet is.