322 woorden, 2 minuten leestijd
Wie mijn dochter Evy een beetje kent, weet dat tekenen en animeren bij haar horen. Ze maakt illustraties met een heel eigen gezicht. Soms donker, soms grappig, een tikje eigenwijs en vaak met personages waarvan je het gevoel hebt dat ze ieder moment iets kunnen zeggen.
In sommige tekeningen herken ik iets van de stijl rond Gorillaz. Die wat vreemde koppen, uitgesproken lijnen en figuren die niet per se vriendelijk hoeven te kijken om toch sympathiek te zijn. Laat ik meteen zeggen dat Gorillaz muzikaal niet helemaal haar wereld is. Haar favoriete band is Glass Animals. Dat verschil moeten we voor de goede orde natuurlijk wel even vastleggen.
Maar de manier waarop de Gorillaz als getekende band tot leven zijn gebracht, sluit wel aan bij wat Evy graag maakt. Niet simpelweg een aardig plaatje, maar een personage met een houding en een eigen verhaal. Zelfs wanneer het stil blijft staan, lijkt het ergens vandaan te komen en ergens naartoe te willen.
Ik vind het mooi om te zien hoe zij haar eigen wereld opbouwt. Waar ik vooral met woorden probeer een beeld op te roepen, doet zij dat met lijnen, kleuren en beweging. Zij tekent iets wat eerst alleen in haar hoofd bestond en even later kijkt het je vanaf een scherm aan.
Ze maakte ook een korte animatie. Zo’n filmpje is snel bekeken, maar ik weet dat wat vanzelfsprekend over het scherm beweegt niet vanzelf is ontstaan. Daar zitten ideeën, tijd, geduld, heel veel geduld en vooral veel creativiteit in.
Natuurlijk kijk ik ernaar als haar vader. Helemaal onbevooroordeeld zal ik dus niet zijn. Dat hoeft gelukkig ook niet. Ik ben gewoon trots op wat ze maakt en op de eigen stijl die steeds duidelijker zichtbaar wordt.
Wie nieuwsgierig is naar haar werk, kan hieronder haar korte animatie bekijken. En zet gerust het geluid aan. Al verwacht ik niet dat je Gorillaz zult horen.
Bekijk Evy’s korte animatie op YouTube: https://www.youtube.com/watch?v=kQhGIhKXZvA