Op een guur-ongewone junidag in de Franse Alpen vond ik rust bij een oude rotsformatie, gekweld door het verlies van Joyce. Haar afwezigheid had me veranderd en mijn dagen waren gevuld met eenzaamheid. Tijdens een zware klim in de regen overwoog ik de leegte, maar een flits van licht en een herinnering aan Joyce brachten me terug. Haar stem in de storm bracht troost en ik vond veiligheid en herinneringen in de regen, die mijn hart verwarmden.
Jonas, in het serene ochtendlicht van een lenteboomgaard, ontspant zich in een spel badminton met zijn leraar, meneer Jansen, na de vertrek van zijn grootmoeder. Ze improviseren met oude tuinharken en een zachte bal, genietend van de botanische metaforen en de rust. Jonas' speelse energie verdwijnt langzaam terwijl hij reflecteert op de ochtendstilte. Uiteindelijk stuurt hij de bal weg in een moment van impuls, wat meneer Jansen ontroert. Hij vertrekt, peinzend over de vluchtige aard van jeugdige vrijheid.
In mijn droom worstelde ik eenzaam met de aarde, bouwend met uitgegraven zand om de autoriteiten te misleiden. Mijn bouwsels, eerst als nutteloze hopen gezien, verwierven internationale roem en toeristen stroomden toe. Met gemeentesteun groeide mijn project en werd ik omarmd door de gemeenschap. Een kunstgeschiedenisstudente, Maartje, werd mijn partner en samen creëerden we nieuwe kunstwerken. Onze zandstad werd een symbool van visie en passie. De wekker ging, het was 05:50 uur.
Johannes van Aagtekerke, een eenvoudige schipper uit het Zeeuwse dorp Bath, beleefde op een bitter koude januaridag in 1682 een tragedie. Zijn huis en dat van vele anderen werden verzwolgen door een genadeloze stormvloed. Met moed en vastberadenheid bracht hij zijn gemeenschap in veiligheid, vocht tegen de verwoesting en herstelde uiteindelijk zijn leven door handel en visserij. Zijn ontmoeting met een gigantische vinvis bracht hem hoop en bekendheid als symbool van doorzettingsvermogen te midden van rampspoed.
Omringd door de schemering, voel ik een groot, onvervuld bestaan eindigen. Het is alsof ik aan de rand van een onbekende zee sta, met het ongeleefde leven voor me. De vraag "wat nu?" achtervolgt me, terwijl de tijd onvermijdelijk wegtikt. Ik word geconfronteerd met mijn sterfelijkheid en de angst om vast te zitten aan fouten uit het verleden. Toch word ik gedreven om mijn onzekerheid te overwinnen en een nieuwe weg te vinden, de moed in de stilte van de nacht te ontdekken.
Op een regenachtige zondag, 16 juni, bezocht ik de ruïnes van de Abdij van Villers voor inspiratie voor mijn boek. De abdij, gesticht in de 12e eeuw, kende een bewogen geschiedenis met twee bloeiperioden. De mistige, mystieke sfeer versterkte de ervaring. Met Joyce verkende ik twee uur lang de verlaten gangen en overwoekerde paden. Ondanks kou en regen voelde ik een diepe verbinding met deze plek. Enkele dagen later werd ik ziek met een hevige verkoudheid.
Hannah beschrijft de nacht waarop haar wereld verwoest werd door oorlog. Terwijl ze ontsnapt naar een bunker met haar familie, wordt hun huis verwoest. Haar vader voorziet hen van gasmaskers, en ze wachten angstig in de bunker. Ruben, haar oudere broer, houdt iedereen kalm. De radio kondigt aan dat de bombardementen gestopt zijn, maar Hannah beseft dat ze nooit meer naar hun oude leven zullen terugkeren. De oorlog heeft hun wereld en haar ziel vernietigd.
Jean Bouchard, gevangen in een bittere winterse nacht, herinnert zich zijn verleden in 19e-eeuws Parijs, toen zijn thuis werd geplunderd en zijn familie verdween. Vastbesloten tot wraak, sluit hij zich aan bij "La Fraternité Noire". Na jaren van voorbereiding wacht hij nu op een kans voor gerechtigheid, gesterkt door een ontmoeting met een voormalig lid van de bende.
Als ik deze woorden lees, word ik overmand door een mix van emoties. Het is alsof de sterren zelf een traan laten vallen, omdat de waarheid van deze woorden zo diep in mijn ziel doordringt. Maar als we het over liefde hebben, praten we over een liefde die zo breed is als de zee. Ik wachtte op jou, mijn liefste, op jouw liefde die teder en verwoestend was.
De westkust van de Vendée, Frankrijk, biedt een betoverend schouwspel bij zonsondergang, waarbij het landschap verandert in een schilderij van geel en goud. De duinen, stranden en rotsen worden verlicht door warm, gouden licht, wat een magisch moment creëert van rust en schoonheid. De dorpjes langs de kust ademen kalmte en eenvoud uit, en de natuur zorgt voor een diepe verbondenheid. Een bezoek aan de Vendée is onvergetelijk en onthult de grootse pracht van de natuur.
Gerard Molenaar, alias "Geraldo de Munier," verwart en verrukt het publiek in Circus Illusio met zijn vuurstunt. Hoewel hij onaangedaan lijkt, is hij gevangen in een cyclus van magie en mysterie, gedreven door een onbekend doel. Na de show volgt hij een vrouw die onverklaarbaar verbonden lijkt met zijn missie. Hij achtervolgt haar discreet, vastbesloten om haar te vinden. In haar huis ontketent hij een inferno, haar angstige schreeuw negerend.
Want zeg nou eerlijk, wie had er nog een echt voetbalveld nodig als je de stoep voor het buurthuis aan de Vlijtstraat als echt voetbalstadion kon gebruiken? En dat is echt winnen. Straatvoetbal was de ultieme manier om ons energieke leven te leiden en voor onze ouders om met ons uit de bol te gaan. Het is tijd voor een nostalgische reis terug naar de goede oude tijd toen wij, jonge straatkinderen, in de basisschoolleeftijd, ons vermaakten met een bal en jassen, truien of andere kledingstukken die als doelpalen fungeerden.
