Auteur archieven: Jans

Ik zit aan mijn bureau, het potlood rust in mijn hand. Voor me ligt een leeg vel papier, zo wit dat het bijna pijn doet aan mijn ogen. Ik wil schrijven, nee, ik móét schrijven. Maar hoe begin je als de eerste zin perfect moet zijn? Ik hoor mijn vader in mijn hoofd: “De eerste zin opent de deur naar alles.” Ik glimlach zacht. Oké, denk ik, het begint allemaal met dat ene perfecte idee.

Anna wacht jarenlang op de terugkeer van haar geliefde, die vertrok zonder beloftes. Op een herfstige avond ontvangt ze een brief met slechts de woorden dat hij terugkomt. Wanneer hij arriveert, is hij ouder en getekend door de tijd, maar de wereld roept hem nog steeds. Hij blijft slechts voor een kort afscheid, waarna hij voorgoed vertrekt. Anna blijft alleen achter, maar vindt troost in het feit dat ze hem één laatste keer heeft gezien.

De krant, met zijn knisperende pagina’s en rustgevende ritueel, roept een gevoel van nostalgie en vergankelijkheid op. In een wereld die steeds sneller digitaliseert, symboliseert de krant een verdwenen tijd van bezinning en langzame verhalen. Terwijl het ritselen van papier verdwijnt, blijven we verlangen naar momenten van rust te midden van de hectiek. De krant herinnert ons aan de vluchtigheid van tijd, en aan de verhalen die ooit rustig op papier hun plaats vonden, maar nu snel vervliegen.

Je loopt langs de planten in je vensterbank, de bladeren hangen een beetje slap. Weer vergeten om ze water te geven. “Sorry jongens,” mompel je zacht, terwijl je met je vingers over een blad strijkt. “Morgen krijgen jullie een flinke slok, beloofd.” Je weet dat ze dorstig zijn, maar toch lijkt het alsof ze je begrijpen. Misschien is het je stem, of gewoon de aandacht. Ze blijven groeien, tegen alle verwachtingen in, dankzij jouw woorden.

Niklas maakt jaarlijks een pelgrimage naar de bossen van Thüringen, waar de herfst uitbundig schittert in gouden en koperen kleuren. Terwijl hij door het woud loopt, omringd door de geur van vochtige aarde en vallende bladeren, bereikt hij een oude houten hut vol jeugdherinneringen. Binnen, bij een knapperend vuur, mijmert hij over de cyclus van de seizoenen en de vergankelijkheid van het leven. De herfst, uitbundig en melancholisch, brengt hem rust en verbondenheid met de natuur.

Op 4 oktober, Dierendag, merkt Haarbal, een oude kat, dat haar baasje, mevrouw De Vries, niet meer reageert. Ze verlaat even het huis, maar iets dwingt haar terug te keren. Binnen vindt ze mevrouw De Vries wakker, maar vreemd stil en koud. Wanneer Haarbal op bed springt, klemt de vrouw haar handen wanhopig om de kat, haar woorden beklemmend. Uiteindelijk ontdekt Haarbal dat mevrouw De Vries overleden is, wat een grimmige vraag oproept: wie hield haar vast?

Ik parkeerde de auto bij een begraafplaats, terwijl zij haar hoofddoek afdeed en me vroeg even buiten te wachten. Verbijsterd door de plotselinge verandering in haar uiterlijk – van ingetogen naar uitdagend in jeans en een doorschijnende blouse – voelde ik de spanning tussen ons groeien. We reden verder naar een bos, waar ik bleef nadenken over haar geheimzinnige gedrag. Terwijl we door de lentegeuren van het bos liepen, vroeg ik haar voorzichtig waarover ze wilde praten.

Je zit daar, telefoon aan je oor, met een lichte spanning in je schouders. Je hebt eindelijk iemand nodig, een antwoord, een oplossing. Maar in plaats daarvan hoor je het. Die eindeloze, zielloze deuntjes, gemaakt om kalm te blijven, maar ze werken averechts. Elke keer als het stukje opnieuw begint, voel je een steek van ergernis. Je ogen dwalen af, je trommelvlies protesteert. Je zit gevangen, machteloos, je tijd langzaam weggetikt door zinloze muziek.

Vandaag maak ik een eenvoudige maar smaakvolle maaltijd met krielaardappeltjes uit de slowcooker, bloemkool en Limburgse braadworst. De krieltjes, bereid in de “Slome” met knoflook, Italiaanse kruiden en olie, worden in vier tot vijf uur zacht en perfect gekruid. Ondertussen kookte ik de bloemkool en bakte de braadworst krokant. Een heerlijke, gemakkelijke combinatie die weinig moeite kost en altijd in de smaak valt. Een perfect voorbeeld van comfort food met minimale inspanning!

Elke woensdagmiddag komt er een nieuwe aflevering van de strip Lieneke, waarin de avonturen van mijn dochter Evy centraal staan. Haar grappige uitspraken en bijzondere kijk op de wereld vormen de basis van deze strip. Met een combinatie van eigenwijsheid, humor en een vleugje onschuld, laat Lieneke je glimlachen terwijl ze haar alledaagse belevenissen deelt. Mis geen enkel nieuw avontuur, vol humor en verrassingen!

Het geluid van een druppelende kraan, scherp en ritmisch, verstoort de stilte en roept gedachten op over tijd en onopgeloste zaken. Oorspronkelijk een bron van frustratie, verandert het druppelen in een soort metgezel tijdens slapeloze nachten, symbolisch voor de onstuitbare stroom van tijd. Hoewel eenvoudig en alledaags, draagt dit geluid diepe emotionele resonantie, variërend van irritatie tot contemplatie. Uiteindelijk stopt het druppelen, maar de stilte laat een blijvende echo van reflectie achter.

Judith, een jonge vrouw, besluit in de herfst een reis te maken naar het mysterieuze eiland Phy, als eerbetoon aan haar overleden moeder die er altijd naar verlangde. In een kleine boot roeit ze over het donkere meer, omringd door mist en kou, vastberaden om haar bestemming te bereiken. Na een zware tocht door regen en wind, arriveert ze uiteindelijk op Phy. Daar, omringd door de bergen en stilte, vindt ze vrede en een diepe verbondenheid met haar moeder.