Laat me je meenemen naar een pittoreske middelgrote gemeente in het prachtige Zuid-Limburg. Hier, te midden van glooiende heuvels en charmante huizen, vond ik mezelf terug als een soort woonconsulent. Nou ja, iets wat daar op leek.
Ik werd ingehuurd door een woonmaatschappij voor administratieve taken en ondersteuning van de zittende woonconsulent, maar al snel ontdekten ze dat ik meer in mijn mars had. Ze gaven me de verantwoordelijkheid om woningzoekenden met een medische urgentie te beoordelen en hen verder te helpen in hun zoektocht naar een geschikte woning. Soms ging het om aangepaste woningen, soms moesten er aanpassingen worden gemaakt om aan hun behoeften te voldoen. Het was een uitdagende taak, maar ook een die voldoening gaf.
Ik kan je vertellen, er gaat niets boven het gevoel dat je iemand kunt helpen bij het vinden van een thuis. Het was een rollercoaster van emoties, van vreugde wanneer ik iemand kon vertellen dat ze eindelijk een plek hadden gevonden die aan hun behoeften voldeed, tot frustratie wanneer er niet genoeg passende woningen beschikbaar waren, of erger, dat ze geen aanspraak konden maken op een medische urgentie. Maar ik bleef volharden, altijd op zoek naar oplossingen, altijd klaar om een luisterend oor te bieden.
Het was echter een tijdelijk avontuur. Het leven neemt soms onverwachte wendingen en zo ook bij mij. Ik had mijn baan bij de sociale dienst opgegeven om mijn lief achterna te reizen naar dit schilderachtige stukje Nederland. En hoewel het werk als woonconsulent me voldoening gaf, wist ik dat het slechts een tussenstop was op mijn levenspad.
Maar ach, soms moeten we risico’s nemen en onze passies volgen. Ik koesterde de herinneringen aan de mensen die ik heb kunnen helpen, de lachende gezichten wanneer ze hun nieuwe thuis betraden, de dankbaarheid die in hun ogen te lezen was. De bedankkaartjes, gebak, bloemen en soms zelfs een magnum champagne. Het was een waardevolle ervaring die me altijd zal bijblijven.
Ik ben misschien niet langer een woonconsulent in die middelgrote gemeente in Zuid-Limburg, maar ik koester de lessen die ik heb geleerd en de mensen die ik heb ontmoet. En wie weet wat de toekomst nog in petto heeft? Zeker weten dat er wel weer een nieuw avontuur wacht om ontdekt te worden.