511 woorden, 3 minuten leestijd
Het Ballooërveld ligt bijna bij ons in de achtertuin. Dat maakt het misschien nog een beetje erger wanneer je juist daar iets bijzonders mist. Niet ergens ver weg, waarvoor je uren had moeten reizen, maar op een plek die zo dichtbij is dat je haar bijna als vanzelfsprekend bent gaan beschouwen.
Afgelopen zondag (23-08-2026) stond het Ballooërveld in het teken van de Drentse Heidedagen. Er waren verschillende activiteiten rond de heide, het landschap en de schaapskudde. Vooral de avondwandeling sprak mij aan. Samen met oud-boswachter Kees van Son en de kudde over de bloeiende heide trekken, terwijl onderweg werd verteld over de geschiedenis van het gebied, de natuur en het werk van de schapen.
Het was precies zo’n wandeling waarbij ik graag had willen aansluiten. Wie weet zat er een mooi verhaal in?
Ik hoefde mij nauwelijks voor te stellen hoe het eruit moet hebben gezien. Het Ballooërveld is in deze weken op zijn mooist. De heide kleurt paars en krijgt in het avondlicht iets zachts, alsof het landschap even loskomt van de dag. Daartussen de schapen, die langzaam hun eigen weg zoeken. Geen haast, alleen het zachte geluid van hoeven, stemmen in de verte en af en toe een dier dat zich van de kudde laat horen.
Misschien is dat wel wat mij het meest aantrok. Niet alleen de wandeling zelf, maar ook het tempo ervan. Een paar uur waarin je niets anders hoeft te doen dan meelopen, luisteren en om je heen kijken. De verhalen van iemand die het gebied goed kent, krijgen buiten een andere betekenis. Je staat niet voor een afbeelding of een kaart, maar midden in het landschap waarover wordt verteld.
Helaas besloot mijn knie dat het geen goed idee was. Daar weten de meesten van jullie inmiddels genoeg van, dus daar zal ik niet opnieuw een heel verhaal van maken. Soms moet je verstandig zijn, ook wanneer je daar op dat moment weinig zin in hebt.
Toch bleef het jammer. Juist omdat het zo dichtbij was. Vanuit Rolde is het Ballooërveld geen onbekende plek. We kennen de wegen ernaartoe, de open ruimte, de schaapskooi en de heide die ieder seizoen een ander gezicht laat zien. Maar bekend betekent niet dat je alles al hebt beleefd. Soms kan een plek die je goed kent je nog steeds verrassen, eenvoudigweg doordat je haar op een ander uur of in ander gezelschap betreedt.
Deze avondwandeling ging dus zonder mij voorbij. De kudde trok over de heide, de verhalen werden verteld en ergens boven het veld moet de avond langzaam zijn gevallen.
Ik was er niet bij.
Als kleine troost mocht ik deze prachtige foto ontvangen van Julie Teunen van de Stichting Schaapskudde het Stroomdal. Een beeld van de kudde tussen de bloeiende heide, gevangen in het warme licht van de avond. Zo kreeg ik toch nog iets mee van de wandeling die ik had willen maken.
Misschien maakt juist dat het beeld in mijn hoofd zo mooi. En als zich opnieuw zo’n gelegenheid voordoet, hoop ik dat mijn knie en ik het deze keer met elkaar eens zijn.