379 woorden, 2 minuten leestijd.
Sommige boeken beginnen niet met een plot, maar met een plek. Voor mij begon JET in mijn huidige woonplaats, met Rolde. Met de stilte van een Drents dorp, met natte wegen in de schemering, met huizen waar achter de ramen licht brandt en waar intussen meer verborgen blijft dan zichtbaar wordt. In zo’n omgeving hoeft niemand zijn stem te verheffen om spanning te laten ontstaan. Integendeel. Juist waar alles gewoon lijkt, kan het ongewone des te harder binnenkomen.
Binnenkort verschijnt JET, mijn nieuwe boek, in paperback. Een literaire thriller die niet drijft op spektakel, maar op sfeer, geheimhouding en de verontrustende manier waarop mensen elkaar bekijken, beoordelen en verkeerd begrijpen. In het hart van het verhaal staat Jet, een vrouw die tijdens haar leven nauwelijks echt werd gezien. Pas na haar dood beginnen de verhalen over haar. En zoals dat vaak gaat, zeggen die verhalen minstens zoveel over de vertellers als over degene die er niet meer is.
Tijdens het schrijven werd mij opnieuw duidelijk hoe graag mensen een ander tot een begrijpelijk verhaal maken. Zeker in een kleine gemeenschap. We willen verklaren wat ons verontrust. We willen ordening aanbrengen in wat zich niet zomaar laat benoemen. Maar een mens is zelden zo overzichtelijk als de woorden die anderen over hem kiezen.
Met JET wilde ik een boek schrijven waarin stilte net zo belangrijk is als wat wordt uitgesproken. Een verhaal over verlangen, schaamte, geloof, projectie en de gevaarlijke vergissing dat nabijheid hetzelfde zou zijn als werkelijk kennen. Het is ook een klein beetje een boek over Drenthe, over het dorp, over de spanning tussen vertrouwdheid en geslotenheid. Over hoe zacht de wereld soms nog spreekt, terwijl mensen elkaar allang niet meer vertrouwen.
Dat dit boek nu bijna verschijnt, voelt bijzonder. Schrijven is vaak een lang proces van luisteren, zoeken, schrappen, opnieuw beginnen. Maar op een gegeven moment komt er een ogenblik waarop een verhaal niet langer alleen van de schrijver is. Dan mag het de wereld in.
Dat moment komt dichterbij.
Ik hoop dat JET zijn weg vindt naar lezers die houden van literaire spanning, van sfeer, van onderhuidse dreiging en van verhalen die niet alles meteen prijsgeven. En misschien ook naar lezers die zich willen laten meenemen naar een dorp waar de stilte nooit helemaal onschuldig is.