Hannah trapte de versnelling nog maar eens in achteruit en gaf vol gas in haar oude Volkswagen Kever, terwijl ze verwoed probeerde los te komen uit het mulle zand. Vanaf het duistere terras van een afgelegen strandtent werd ze in de gaten gehouden door de sinistere, bebaarde eigenaar. Een grijns speelde om zijn mond terwijl hij het tafereel met interesse bekeek en af en toe fluisterde naar iemand binnen achter de grote ramen van het restaurantgedeelte. Het leek erop dat hij anderen erbij haalde om samen met hem van haar hachelijke situatie te genieten. Hannah gaf nu nog meer gas, tot de achterwielen muurvast zaten in het zand. Een onheilspellende stilte hing in de lucht terwijl ze wanhopig probeerde zichzelf te bevrijden.
Boos op zichzelf merkte ze niet dat de strandtent-eigenaar naar haar toe was gekomen. Voordat ze het doorhad, stak hij zijn bebaarde gezicht door het openstaande zijraam en sprak met een stem die rilde van kou en gierende wind. Hij zei dat zijn zoon er zo ook aankwam en dat ze de motor uit mocht zetten. Hannah draaide het contact uit en de baard sprak verder, maar ze kon hem niet verstaan, het was iets over een sleepoog.
Met een kort knikje bevestigde Hannah eindelijk dat ze het begrepen had en liep naar de voorkant om hem het sleepoog aan te wijzen. Hoofdschuddend maakte hij haar erop attent dat hij het sleepoog aan de achterkant van de auto bedoelde.
De man stond nu heel dicht bij haar. Hannah draaide haar hoofd weg om de onheilspellende geur van rottend vlees te vermijden. Aan de achterkant van de auto knielde de strandtent eigenaar en keek naar waar hij straks een stuk touw of sleepketting kon bevestigen. Zijn basstem galmde als een echo vanuit het graf terwijl hij starend naar de verlaten strandtent zei dat zijn zoon onderweg was, klaar om haar te verwelkomen in de duisternis van hun sinistere plan.