Een handvol Britse vliegtuigen vormden een hechte formatie en weerstonden de krachten van de hardnekkige wind, meedogenloos. De Duitse vijand beneden op het dorre land laadden hun geweren en slingerden een stroom beschimpingen tegen de Britten. Er klonk een staccato van geweerschoten die met uiterste kracht op het vliegtuig van de Britse soldaat Higgins neerkwamen; kogels sijpelden door de randen van zijn deur. De angst kroop over zijn ruggengraat, maar Higgins’ onvermurwbare wil om de rivaal te weerstaan werd sterker, pulserend door zijn aderen. Zijn hart hamerde gulzig tegen zijn ribbenkast en voedde zijn ambitie om terug te vechten.
Hij versnelde de motor en boorde zich langs een zwerm bladeren die in de wind doken en fladderden met de valse belofte van een vlucht. Het tumultueuze gesis van zijn motor inspireerde de bomen tot ritmisch dansen, maar verstomde de oren van moeder natuur.
Toen stortte Higgins neer. Tegen een boom.
Zijn vliegtuig verbrijzelde, brokstukken stortten op de grond. Een sardonische glimlach kwam tevoorschijn uit de gebobbelde lippen van een Duitser, maar zijn ogen hadden een glinstering van angst terwijl hij toekeek hoe Higgins, koppig en dapper, naar een nabijgelegen verlaten vijandig vliegtuig sjokte.
De bovenlip van de Duitser krulde van minachting, terwijl hij zijn kameraden uitscheldend toebrulde. “Ach du lieber Himmel!” Vecht harder! Schaf de Britse luchtmacht af! Higgins rolde het raampje van het vliegtuig naar beneden, de purperen lucht bliksemde in de omgeving. De begeleidende muziek van regendruppels beukte op zijn wankelende schouders, de onverbiddelijkheid ervan suggereerde de zinloosheid van oorlog.
Hij richtte zijn geweer op een Duits-vliegtuig dat in zicht was, klemde zijn kaak op elkaar en draaide zijn hoofd, vastberaden. De ijskoude regen beet in zijn huid maar doordrenkte zijn vrees, elke druppel deed hem ontvlammen met delicate gedachten over de erfenis die hij zou achterlaten, onzeker zwevend in de leegte van zijn geest.
Higgins haalde jingoïstisch de trekker over en markeerde zo zijn nalatenschap en de eerste succesvolle Britse gruweldaad van de oorlog. Het gewonde vliegtuig spoot samen met het gebulder van de windvlaag op de grond en bezegelde het laatste hoofdstuk van het leven van de Duitse piloot.
Higgins hield het ook niet veel langer vol. Een verdwaalde kogel verdween in zijn borst. Het noodlot verlamde zijn lichaam. Flikkerende, door ouderdom vervaagde beelden verschenen voor zijn ogen, een wervelwind van herinneringen sneed door zijn ziel. Dromen doorspekt met beelden van zijn behaalde nalatenschap, het gevoel dat zijn ambitie veranderde in grimassen van pijn, wegsmeltend in het niets. Higgins’ zicht begon te vervagen, zwart zwom binnen vanuit de randen … geleidelijk haalde het alles en iedereen in, tot hij werd verteerd door schaduwen, omringd door een zee van inktzwarte duisternis…
