Vroeger was ik best een aardig joch. Rechtsboven, dat knappe kind in dat vurig oranje/rode overhemd, “that’s me”. Toen nog blond. Van het latere krullende “poedelkapsel” of mijn grijze haardracht van nu was toen nog niets te merken. Maar wie mij persoonlijk kent weet dat ik in de jaren daarna aardig opgedroogd ben. Mannen worden knapper naarmate ze ouder worden? Zoiets was het toch? En plakken wat meer kilo’s rond hun middel, ik weet het.
Deze foto kwam ik per toeval weer tegen op mijn PC. Ik moet ze echt eens beter gaan archiveren want zoveel foto’s uit vroeger tijd heb ik niet meer. Maar dat zeg ik vaker. De foto is genomen op de stoep bij oma en opa van Til aan de Langestraat in Deventer. Wie de rest van die “bende” zijn? Ondanks zijn schattig roze overhemd voor mij mijn broertje en de anderen zijn overduidelijk mijn zusjes, waarvan de jongste een paar jaar geleden vrijwillig uit het leven is gestapt. En de anderen? Ach, het leven gaat gewoon door …… gelukkig wel 
De reden van dit broers en zussenportret was de bruiloft van ons ome Tonnie. Een toffe oom (net als alle andere ooms die we hadden trouwens). Ome Tonnie trouwde die dag met tante Nel. Voor ons een heel feest, helemaal uit Utrecht naar Deventer waarin in het stadhuis de huwelijksvoltrekking plaats vond. De datum ben ik even kwijt, net als het jaartal. Het moet eind jaren 60 begin jaren 70 geweest zijn. Wat ik nog wel weet was dat het bloedheet was die dag. En de eerste woorden van de trouwambtenaar vergeet ik ook nooit meer; ‘Ik zal het kort houden.’ Bijna een uur zitten zweten, wachten en vervelen.
Daarna het feest, in Restaurant de Keizer, op de hoek van de Bisschop- en Keizerstraat. Met uitzicht op de Brink. Dat feest, die zomeravond waren voor mij onvergetelijk. Mijn ome Tonnie en tante Nel blijven ook in mijn herinnering. Leuke en minder leuke herinneringen, maar dat is het leven. Met Tonnie zelfs naar de Olympische Spelen in Innsbruck geweest, 1976 was dat. ook onvergetelijk. Maar misschien moet ik dat verhaal hier ook eens achterlaten. Want O, O, O. Wat we daar meemaakten 🙂