553 woorden, 3 minuten leestijd
Schat,
Ik zat vanochtend aan de keukentafel met een kop koffie toen ik eraan dacht. Niet zomaar even, niet als een flits, maar echt. Onze trouwdag. Het lijkt zo dichtbij, en tegelijkertijd voelt het alsof het gisteren en een eeuwigheid geleden is. Ik dacht aan jou, aan ons, en hoe we daar die dag stonden. Hoe het licht viel, hoe je lachte – dat soort herinneringen die je niet eens probeert vast te houden, maar die je toch nooit kwijtraakt.
Ik weet niet hoe het met jou is, maar de dagen lijken steeds sneller te gaan. Er is altijd zoveel te doen, zoveel om ons heen dat trekt en vraagt. Maar vanochtend was het stil. Het enige geluid was de klok die tikte, en in die stilte kwam alles terug. Het moment dat ik je voor het eerst zag, de dagen die daarna volgden, en hoe we samen ons leven begonnen op te bouwen.
We hebben veel meegemaakt, dat weet je. Mooie dingen, zware dingen. Ik herinner me onze eerste echte ruzie – weet je nog hoe we allebei dachten dat we gelijk hadden, maar dat het uiteindelijk ging om luisteren? Dat soort momenten bouwen iets. Het is alsof elk gesprek, elke lach en elke traan een laag toevoegt aan wie wij samen zijn.
Wat me het meest bijblijft, is hoe je me altijd weet te verrassen. Niet met grote gebaren, maar met kleine dingen. De manier waarop je de tafel dekt als we gasten hebben, alsof het niet zomaar een maaltijd is maar een moment om te delen. Hoe je soms midden in een drukke dag iets liefs zegt, zomaar, uit het niets. Je hebt een manier om dingen lichter te maken, zelfs als ze zwaar voelen.
En dat is denk ik wat ik je vooral wil zeggen, nu onze trouwdag eraan komt. Dat ik dat zie. Dat ik jou zie. Je bent niet iemand die zich opdringt, die dingen van de daken schreeuwt. Maar wat je doet, wie je bent, heeft een manier om alles om me heen beter te maken. En dat is niet vanzelfsprekend, dat weet ik.
Ik vroeg me af wat ik je dit jaar zou kunnen geven. Iets materieels, iets tastbaars misschien. Maar wat geef je iemand die al zoveel heeft betekend? Hoe geef je een cadeau aan degene die je altijd heeft gesteund, zelfs op momenten dat je het zelf niet meer wist?
Misschien is deze brief mijn manier om dat te doen. Om je te laten weten dat ik eraan dacht. Dat ik het me herinner. Niet alleen onze trouwdag, maar alles wat daarna kwam. Ik weet dat het leven niet altijd makkelijk is, dat we soms zoeken en niet altijd meteen vinden. Maar het is met jou. En dat maakt alles beter.
Dus, terwijl onze trouwdag dichterbij komt, wil ik alleen zeggen dat ik je dankbaar ben. Voor je geduld, je warmte, en voor hoe je me telkens weer laat zien wat belangrijk is.
Ik heb geen grote woorden nodig, want dat is niet wie we zijn. Maar ik wil dat je weet dat ik het niet vergeten ben. Jou niet, ons niet. En ik hoop dat we op die dag, net als al die jaren geleden, weer even stil kunnen staan bij wat we samen hebben opgebouwd.
Met jou is het goed. Altijd.
Liefs,
Jans