Winter op de heide
René wandelt over een mistige heide, waar de stilte en kou herinneringen oproepen aan haar, de vrouw die hij verloren heeft. Hij denkt aan hun gedeelde momenten en hoe de liefde langzaam verdween, als water dat verdampt. De natuur weerspiegelt zijn melancholie: een opvliegende ree herinnert hem aan vertrouwen dat hij niet kon vasthouden. Terwijl de zon doorbreekt en de heide opwarmt, beseft René dat hij verder moet, gedragen door een stille, berustende rust.