Uit eten in het verzorgingshuis

‘Waarom heb je me niet gebeld?’

‘Ik wist toch niet dat je gered wilde worden? Was het zo erg dan?’

‘Ach, vroeger ging het daar nog wel, was het nog een beetje van gezellig, maar sinds gisteravond, mij zien ze daar niet meer.’

‘Kom, niet zo melodramatisch. Jou kennende overdrijf je natuurlijk weer gigantisch.’
‘Nee, het was leuk, nou goed. Wat denk je zelf? Zie je het voor je, meer dan de helft van de tafeltjes bezet met ouden van dagen die allemaal zaten te wachten alsof ze daar hun laatste verblijfsplaats hadden gevonden.’

‘Alleen maar bejaarden, en daar zat jij vrijwillig tussen?’

‘Ja, en dat was nog niet het ergste, tijdens het eten zaten ze allemaal aan een eigen tafeltje, achter elkaar, als in een treintje . Het was net het boemeltje van Groningen naar Delfzijl of in dit geval het traject naar het hiernamaals.’

‘Oh, jij kan altijd zo lekker overdrijven.’

‘En dan dat felle TL licht in het zaaltje, luguber gewoon. Als ik de eigenaar om extra frieten vroeg deed ik dat automatisch fluisterend. Het voelde aan of ik in een sterfhuis zat te eten. Op en top Halloween.’

‘Het eten was dus wel in orde als ik je goed begrijp, je besteld niet voor niets extra friet?’

‘Oh nee, daar was niets mis mee. Ik had, tussen de gangen, nog even een kort fluisterend gesprekje met de dame achter mij, je kent haar denk ik wel? Beetje gezet, die altijd de verkeerde haarspoeling koopt zodat haar grijze vlashaar paars uitslaat, ze is altijd in het zwart gekleed? Kom, haar naam ligt op het puntje van mijn tong.’

‘Vergeet die naam, waar ging dat gesprekje over?’

‘Over het eten, dat zeg ik toch? Oh ja, en over haar zogenaamde vrijer.’

‘Ha ha ha.’

‘Ja lach maar. Die mocht daar niet meer komen eten van het bejaardenhuis waar hij nu verbleef. Volgens haar waren ze daar bang dat hij anders niet meer terugkwam. Het eten schijnt daar niet te pruimen te zijn.’

‘Zo erg?’

‘Volgens mij blijft hij weg om niet meer tegen haar zurige gezicht aan te hoeven kijken. Mijn eetlust verging mij ook bijna na dat gesprekje. Ik heb daarna mijn aandacht geheel aan mijn toetje gewijd.’

‘Ik heb zo de indruk dat jij je daar best vermaakt hebt?’

‘Hum, het viel eigenlijk best wel mee. Ik heb sommige bekenden nog een slap handje gegeven. Ze zagen er allemaal wel erg moe en droevig uit. Ik ben benieuwd of die de volgende week nog wel halen. Zin om mee te gaan dan?

‘Is goed, ik bel je dan wel, OK?’


Geef dit verhaal een waardering door met je muis over bovenstaande stippen te gaan en op het symbool met de door jou gegunde punten te klikken.


Ik maak gebruik van cookies zodat ik jou een optimale website kan leveren. Verder lezen!