Opzet

'Je probeert toch niet op mijn schuldgevoel in te spelen?' Om haar woorden kracht bij te zetten probeerde Loes met een gefronst voorhoofd, priemende ogen en dun getrokken lippen indringend op Karel neer te kijken, wat haar maar moeilijk lukte.

'Natuurlijk niet, hoe kon je daar nu weer bij?,' reageerde deze achteloos vanachter zijn imposante bureau. Karels' werkkamer was zijn domein, met zijn inrichting van dik pluche tapijt op de vloer tot zijn met notenhout ingelegd eiken bureau. Alles straalde kracht, macht en potentie uit, zelfs de misplaatste glimmende golf- en tennis-trofeeën bracht menigeen bezoeker onder de indruk.
Daar speelt Karel graag op in, indrukwekkend als hij is met zijn 112 kilo schoon aan de haak. Zijn imposant lichaam rees langzaam op en nog voor Loes er erg in had werd zij overspoeld door een reeks verwijten.
'Maar jij weet toch ook wel dat K-Frik ...........'.
Loes hoorde hem na die paar woorden al niet meer. Haar gedachten gingen terug naar de eerste dag dat zij bij de Firma K-Frik in dienst kwam. 18 jaar geleden alweer, de eerste jaren waren een feest voor haar. Een leuke baan bij een net opgestarte snackproducent, een aardige baas en zijn lieve meelevende compagnon, Arlette, zowel compagnon als zijn oudere zus. Toen deze 4 jaar geleden plotseling overleed was het uit met het feest. Karel veranderde van die lieve zachte bijkans verlegen baas in een irrationeel tirannieke homp vlees.
48 maanden van alles over zich heen krijgen, 208 weken altijd en overal voor op mogen draaien. Hoe lang hield ze dit nog vol? En waar was die sportieve zachtaardige Karel met zijn mooie donkere ogen gebleven waar ze tijdens het eerste sollicitatiegesprek op slag verliefd op was geworden?

'Maar Loes, je weet zelf toch ook wel wat er van je verwacht wordt?'. Karel rechtte zijn rug en stak verder van wal: 'Hoe vaak heb ik je al niet gezegd dat als de Voedsel- en Warenautoriteit hier onverwacht binnenstapt je ze best met een smoes even kunt afleiden, zo stom ben je toch niet?'.
Nee stom was Loes niet, integendeel. Had ze de inspecteurs niet mooi weggewerkt, uit het zicht van Karel? Wel de productiehal door, dat kon helaas niet anders. Met het van het Ministerie van Volksgezondheid ondertekend en afgestempelde document hadden de inspecteurs alle recht een kijkje te mogen nemen in de hal waar slachtafval, grote hompen onbeduidend vlees en zelfs beenderresten, gekruid en al, de grote vleesvermaler ingingen om een paar processen later als frikandel, gehaktbal of braadworst over de inpakband in de klaar staande dozen te worden ingewerkt.

'Misschien moet je eerst zelf even kijken waarom je die boete hebt opgelegd gekregen', probeerde Loes nog in een wanhopige poging om Karel tot ander inzicht te brengen. Poeslief zei ze toen: 'Iedereen is al naar huis, dus hoef je de productie niet stop te zetten'. Karel kwam achter zijn bureau vandaan en stapte, zonder Loes ook maar een blik te gunnen zwijgend langs haar heen richting productiehal. Op de trap, boven de grote gapende mond van de vleesvermaler beval hij Loes het licht boven de machine aan te zetten. Met een grijns rond haar mond drukte Loes de grote groene knop met het opschrift "Start" in. Met een zoemende ruis zetten de kneuzer en de gigantische messen van de vermaler zich in beweging. 'Hee stomme muts, kun je dan niets goed. Ik zei het licht, en dat ben jij zo te merken zeker niet. Ik bedoel het licht hierboven, zet dat eens aan verdomme'. Loes werd langzaamaan witheet, ze trok het niet meer. De machine draaide op volle toeren nu, met veel geknars en kabaal nu, even haperde de machine om daarna met de monotone zoemende ruis verder te draaien. Loes liep rustig de hal uit, haar handen, smerig geworden van het kantelen van de trap, schoonvegend aan haar jurk.


Geef dit verhaal een waardering door met je muis over bovenstaande stippen te gaan en op het symbool met de door jou gegunde punten te klikken.


Ik maak gebruik van cookies zodat ik jou een optimale website kan leveren. Verder lezen!