Onweer

Zo af en toe wat proberen, een scene, een momentje uit wat straks misschien wel een heel verhaal worden kan. Hieronder een opzetje. Er komen er meer.


Ze kwamen terug van een avondje stappen. De bar die ze bezocht hadden serveerde de lekkerste drankjes. Vooral dat groene goedje, Chartreuse had de voorkeur van de 2 mannen gehad. Koud en verkleumd waren ze er binnen gestapt maar nu gloeiend warm van binnen durven ze het aan. Nog een paar blokken verder, de Langestraat uit, een stuk langs de Dijk en weer terug het centrum van het in diepe rust verzonken dorp in. Onder de oksel van beide mannen jeukte het automatisch wapen wel heel erg. Het liefst hadden ze het gewoon in de zak van de jas gestopt maar de baas had hen op het hart gedrukt een holster om te doen en daar het pistool in te bewaren. 'Er niet te veel aan zitten prutsen als je in openbare gelegenheden bent', had hij er geïrriteerd aan toegevoegd. Nog een paar honderd meter, de bovenste knopen van de jas hadden zij al losgemaakt. Een droge knal ................... beiden schrokken hevig van het losbarstende onweer. 'Die sloeg wel erg dichtbij in', merkte een van beiden op. De ander haalde, onder een zacht gebrom zijn schouders op en versnelde lichtelijk zijn tred. De Dijk hadden zij al achter zich gelaten en zagen voor zich de kerk, geheel belicht voor zich. Achter een schutting begon een kleine hond luid te keffen gevolgd door een luide schreeuw, van vermoedelijk zijn baasje. 'Kop dicht Janssen, anders stop ik je weer in je hok jij rot beest', gevolgd door nog meer gevloek en getier. 'Wie verzint er nu een naam als Janssen voor zijn hond?' De ander gaf geen krimp en moest zijn pas verlengen om de ander bij te blijven. Het begon weer hard te regenen, met bakken deze keer. 'Verdomme, waar zijn we aan begonnen, was in de WW blijven niet makkelijker en droog?'. Achter zich hoorden ze de net nog blaffende hond janken, zijn baasje tierde dat het beest nog een trap kon krijgen als het nu niet ophield met dat eeuwige geblaf. Linksaf ging het tweetal, het kerkplein op. Rechts de bank, er brandde nog licht op de begane grond. Evert, de bewaker van dienst zat met zijn vadsig lijf boven op de balie met een kop koffie in de hand en wiegde zijn benen zacht heen en weer. De oordopjes verraden dat hij via zijn mobiele telefoon naar de radio luisterde. Black Birds Radio draaide in de avonduren altijd zijn favoriete muzieksoort, blues. Het onweer knalde weer, dit keer wat verder weg. De mannen klopten op de deur en wenkten en zwaaiden naar Evert die niet in de gaten had dat zijn 2 nieuwe collega's al waren toegekomen.


Geef dit verhaal een waardering door met je muis over bovenstaande stippen te gaan en op het symbool met de door jou gegunde punten te klikken.


Ik maak gebruik van cookies zodat ik jou een optimale website kan leveren. Verder lezen!