Medicatie

Hallo daar! Nou, nou, het wordt behoorlijk saai hier. Zo blij dat u me komt bezoeken. Oh, maar u moet wat u hoort en ziet wel geheim houden, kunt u dat? De verpleegkundigen denken dat ik mijn medicatie inneem. Als ze eens wisten dat ik het uitspuw. Shhht! Ik wil niet op een zombie gaan lijken. Nu we het daar toch over hebben ... ik denk dat een dokter het misschien wel heeft opgemerkt -
Hey! Waar gaat u naartoe ?! Ik was niet klaar met praten. Niet interresant zeker? Eh?


Weer een opzetje naar een langer of korter verhaal, wie zal het zeggen?


Hallo. Mijn naam is dood.

Ik bedoelde eigenlijk Henk.

Maar het betekent toch hetzelfde, niet?

Ik word hier al zo lang vastgehouden, en nu willen ze me kennelijk ook nog dood.

Waar is 'hier' en waarom willen ze mij dood?

U bent een bijdehante lezer!

Ik ben hier in het Pieter en Paul Mentaal & Psygiatrisch Instituut sinds ik nog gewoon een kind was. Maar sinds vandaag, nu ik een volwassen man geworden ben, een lekkere prettige verjaardag zou ik zeggen, nu kunnen ze hun executie legaal en op een wettige wijze uitvoeren.

U vraagt zich nu af, ‘Waarom?’.

Dat wil ik eigenlijk zelf ook wel eens weten!

Vermoedelijk heb ik mijn ouders vermoord toen ik nog een klein kind was.

Maar hoe kan iemand dat doen, toch?

Volgens mij hebben ze ergens een fout gemaakt, dat moet wel!

Oh Oh. Een van de verpleegkundigen komt eraan. Snel! Verbergen, snel, snel!

‘Meneer Zandvliet?’, riep de verpleegster toen ze mijn cel binnenkwam. Ik bleef naar het plafond staren. ‘Meneer Zandvliet, uw medicijnen’, drong ze zachtjes maar geïrriteerd aan. Ik bleef roerloos zitten. Ze duwde de pil met veel kracht in mijn mond, wendde zich en gaf me een beker water aan. Op dat moment spuwde ik en de pil belandde in het borstzakje van mijn shirt. Ze draaide zich om en dwong niet minder vriendelijk wat water in mijn mond. 'Oké,' zei ze, enigszins tevreden omdat ze me mijn medicijnen tegen mijn wil heeft kunnen laten innemen. Ze ging weg zonder een woord te zeggen.

Oh.

Welkom terug.

Ja, ik weet het, kijk me niet zo aan.

Ik zou een 'goede jongen' zijn als ik de medicijnen in nam en ze ook daadwerkelijk zouden helpen. Maar eerlijk gezegd voelt het gebruik ervan met de dag dommer voorkomen.

In feite krijg ik mijn gedachten niet meer op orde zoals ik ze wel zou willen hebben. Ik weet ook echt niet meer wanneer ik mijn gedachten weer een beetje in de juiste volgorde kreeg. Waren dat dagen, weken, maanden of zelfs enkele jaren? Ik kan in iedere geval niet meer terug in mijn gedachten.

Er is er echter één persoon die ik wel telkens voorbij zie komen..


Geef dit verhaal een waardering door met je muis over bovenstaande stippen te gaan en op het symbool met de door jou gegunde punten te klikken.


Ik maak gebruik van cookies zodat ik jou een optimale website kan leveren. Verder lezen!