Beginregel 2

Nog een beginregel oefening. Deze keer de eerste zin uit "Verlovingstijd" van Maarten 't Hart' .


Op een zonnige, windstille septemberdag stoven wij naar een groeve in Groningen.


Op een zonnige, windstille septemberdag stoven wij naar een groeve in Groningen. Achterin de auto zaten Eef en Lotte enthousiast op en neer te wippen, helemaal in de waan dat wij een dagbouw in open lucht gingen bezoeken en zij daar op fossielenjacht mochten. Wij hadden die vroege nazomerochtend niets verteld over de ware reden van onze overhaaste autotocht naar het noorden des lands.

Geschrokken had ik vanmorgen Lies, als versteend, met de telefoon in de hand bij het dressoir aangetroffen. Haar gezicht 10 jaar ouder, met dunne lippen en wijd opengesperde roodomrande ogen begon ze stamelend: 'Oop..., O..., Opie is dood', gevolgd door een, van diep onder gehaalde, snikkende zucht: 'Pap is dood'.
Opie, zo noemden we, liefkozend, mijn schoonvader. Oom Piet, voor de vele andere familieleden, en dat verbasterd tot Opie. Een zachtaardige man, teruggetrokken in zijn, net verworven oud boerenlandhuis ergens tussen Garsthuizen en Zeerijp.
Nadat Lies de telefoon met een wegwerp gebaar van zich afgooide had ze haar jas van de kapstok getrokken, de twee meiden uit de boomhut geschreeuwd en mij de autosleutels in de handen gedrukt met slechts een enkele opmerking: 'Rijden, als de bliksem naar de groeve'.

Eef en Lotte babbelden vanaf de achterbank honderduit over eerder gevonden fossiele molusken, trilobieten, muizentandjes en zelfs een stukje bot van een tot nu toe ondefinieerbaar zoogdiertje. We waren immers op weg naar een groeve?
Lies hoorde het niet, keek strak voor zich uit, zonnebril een beetje scheef weggezakt op haar neus. Haar wangen waren tijdens de rit zichtbaar ingevallen en een door zonlicht glinsterend druppeltje onder haar neus probeerde uit alle macht aan haar aangezicht te blijven hangen. Tevergeefs.
Het kwam niet in haar op de meiden te corrigeren en ikzelf dacht er niet aan de voorpret van onze twee aspirant geologen te bederven. Eenmaal aangekomen wijs ik ze wel een mooi stukje aangewassen land waar ze naar hartelust konden gaan zoeken en graven.

Opie was nog maar net verhuist naar de grote woning aan de Groeveweg. Samen hadden ze de woning nog geen jaar gelden gekocht, samen, hij en Geesje, zijn vrouw, de moeder van Lies. Geen liefkozende bijnaam voor Geesje, 'Geesje is zelf al lief genoeg' zei de oude man altijd.
Als ik verhalen van anderen mag geloven was Geesje wel eens te lief, zeker in de ogen van Opie en volgens zijn zeggen, vooral naar westerse mannen. Opie schijnt eens zo'n westerling een "pak haauwg" gegeven te hebben met de mededeling: 'Blief met dien poten van mien poedie of'. Trots had hij diezelfde week de ganse noordoostelijke helft van Groningen zijn heldendaad toevertrouwd met als afsluitende mededeling: 'So, dei is goud toutoakelt'.
Wat ga ik dat missen, zijn geknauw wat afgedaan wordt als Gronings dialect. Als Opie begon te oreren moest ik alle zeilen bijzetten om hem te kunnen volgen. Soms, tijdens een van zijn vele sterke verhalen, was ik hem gewoon kwijt, kon geen woord meer plaatsen, totdat ik weer een bekend klinkende krachtterm voorbij hoorde knauwen: 'Drijbaintje diklief staait aaltied mit pietje stief'.

'Pap, pappie, zijn we d'r al?' De achterbank werd al wat ongeduldig.

'Bijna, dames, nog eventjes'.

Met nog steeds een stilzwijgende Lies naast mij, en zelf diep in gedachten verzonken, reden wij de laaste honderden meters over de Groeveweg. De meiden achterin hadden vanaf Loppersum in de gaten dat we geen groeve gingen bezoeken. Dit was bekend terrein, hier zouden Opie en Geesje gaan wonen, toch?

Lies verbrak de stilte toen we het laatste stukje weg langs de oude dijk, waarachter eens de Fivel stroomde, afreden: 'Het is allemaal de schuld van de NAM, wat ik je zeg'.


Geef dit verhaal een waardering door met je muis over bovenstaande stippen te gaan en op het symbool met de door jou gegunde punten te klikken.


Ik maak gebruik van cookies zodat ik jou een optimale website kan leveren. Verder lezen!