Verhuizen

Hier denk ik dan aan nu er weer een verhuizing op de kalender staat. Een heftig nog niet verteld verhaal, de reden van ons vertrek uit Duitsland zo'n 3 jaar geleden.

21 mei 2018

Velen weten het al, jullie nog niet? Wij gaan eind deze maand verhuizen en zeggen La Douce France vaarwel, voor een tweede maal. Enkele jaren geleden vertrokken wij, na een verblijf van bijna 3 jaar ook vanuit Frankrijk, toen richting de Duitse Pfalz, "in der Nähe von Kaiserslautern". Toen om een niet lopend restaurant vlot te trekken. Niet wetend dat we daar in een soort van familievete tussen "die eigentümers", de verpachters, een vader en zoon terecht zouden komen. Een vete waar het af en toe zo heet aan toe ging dat er zelfs met een vuurwapen gedreigd werd, niet fysiek maar wel met veel woorden. Ook aan ons adres gericht. We hebben helaas moeten ondervinden dat er ook oosterburen bestaan die een klein beetje hekel hebben aan die "Höllander an sich" en dat, zonder met de ogen te knipperen niet onder stoelen of banken steken.

Het restaurant kregen we toen trouwens weer op de rit, heel snel zelfs. In Duitsland zijn honderduizenden kleine en grotere restaurants die een oerdegelijke Duitse keuken aanbieden. Bratwurst, schnitzel, spätzelen of meer regionaal zoals in de Pfalz gerechten als Saumagen en Leberknödel. Echter in de weide omtrek waar wij toen neerstreken was het vooral "Italiënisch und Griechisch" wat de klok sloeg. Toen bekend werd dat er een "Niederlandisch Ehepaar" de Landgasthof nieuw leven in wilde blazen was het hek van de dam. Op het test-eten kwamen al gelijk honderd gasten af. Een test-eten was voor ons een gelegenheid de keuken en het personeel op elkaar af te laten stemmen en onze gerechten te laten proeven. Het heet dan wel test-eten maar men betaald er voor, tegen een gereduceerde prijs proeft men dan in vele kleine porties wat we zoal te bieden hadden. Met naast mijn eigen keukenprinses (mijn vrouw) als chef, de hulpkok, de keukenhulpen en het beoogde service personeel ook nog twee ingehuurde koks. Als entertainment hadden we "die weltmeister" pizzabakken uitgenodigd om tussendoor met een collega het pizzadeeg jonglerend door het etablissement te laten zweven en daarnaast overheerlijke pizza en pastagerechten te bereiden. Zoals wij ze daarna ook op de kaart hadden staan.

We startten na de officiele opening met vijf man en vrouw aan personeel, inclusief wijzelf en liepen binnen vier weken de benen uit ons lijf met zes personen in de keuken, een man achter de "theke" (de bar) en vier serveersters. Tel daarbij de twee werksters die elke ochtend alles spic en span maakten en je komt op dertien (13) personen, weer inclusief onszelf, waar we de verantwoordelijkheid voor hadden. Een hele onderneming dus en een gouden toekomst stond ons te wachten, dachten wij. De eerder genoemde vete tussen pa en zoon gooide roet in het eten. De vader had namelijk het eigendomsrecht van de Landgasthof, na dat wij met hem in zee waren gegaan aan zoonlief over gedaan maar kon het niet loslaten. Stapte te pas en te onpas binnen, en dan vooral als wij op de rustdag afwezig waren om dan eigenhandig en ongevraagd de kassa uit te draaien en de omzet te aanschouwen. Daags erna stond hij dan voor de deur met de mededeling dat de pacht omhoog ging of dat hij een percentage van de marge wilde. Verzin het maar, hij gebruikte het om een deel van ons zuur verdiende geld af te troggelen. We vermoeden toen zelfs sabotage van apparatuur of intimideren van ons personeel. De tegenwoordige maffia uit verschillende windstreken doen er niet voor onder. Echter, contract is contract. Ook voor hem.

En dan zoonlief. Die ziet de door pa ondertekende overeenkomst met ons "Höllander" helemaal niet zitten. En dat liet meneer meer dan vaak blijken. Soms pakte hij zijn wapen uit de wagen (hij werkte ook als privébeveiliger bij een firma die grote en belangrijke gasten escorteerden bij hun bezoek aan Duitsland) en vertelde in een kwade bui dat hij het zou gebruiken als wij lastig werden.

Aangifte gedaan, natuurlijk ..... maar dan is het gewoon of je in Nederland bent. Wapenvergunning, geen getuigen, onzin, er is toch niets gebeurd, zou wel een grap zijn geweest, we gaan wel even horen bij de persoon in kwestie. Er moet eerst wat gebeuren en meestal is het dan te laat. Gesprekken met de zoon door de "polizei" waren meer bevriende onderonsjes leek het wel, compleet met koffie en gebak.

Op een gegeven moment waren de dreigementen van dien aard dat het aan het gezin begon te knagen en we de huisarts als vertrouwenspersoon inschakelden. We liepen op onze tenen en waren zeer gestresst. Wegwezen, was haar advies. Dit komt nooit meer goed, wisten wij ook. Al zou je het winnen, de relatie zal altijd vertroebeld blijven. Gelijk had ze, vinden wij nu nog. Gelukkig is een contract een contract, ook in Duitsland en kan het ook in jouw voordeel zijn opgesteld en wij een gaatje in het contract wisten waardoor we na een (1) jaar de pacht overeenkost konden laten ontbinden. Dat hebben we toen ook gedaan, geïntimideerd, een illusie en een hoop geld armer hebben we de handdoek toen in de ring gegooid. De investering was in rook opgegaan en de Duitse belasting sloeg ons ook nog eens veel te hoog aan. Dat laatste is, na tussenkomst van onze boekhouder opgelost, inclusief een leuke correctie in ons voordeel.

We verhuizen dus ...

Ook nu weer betrekken we een horecagelegenheid. En ook deze mag weer, vanuit het niets vlot getrokken worden. Het staat al weer bijna drie jaar leeg en heeft in de tussentijd nog wel bezoek gehad van een paar Chinezen die er in plaats van paksoi, boksoi, sorghum of desnoods Brassica pekinesis door hun gerechten bakten liever een kruidentuin op zolder begonnen. Wiet dus. Die zwarte bladzijde en de tijdelijke inactiviteit trokken ons erg aan om daar onze energie en monetaire middelen in te steken om er iets van ons eigen van te maken. Een lopend restaurant overnemen heeft minder obstakels maar ook nadelen. En makkelijk kan altijd, er moet een uitdaging zijn anders sukkelen wij in slaap. Tel daarbij dat het dorp waar het gevestigd is, de streek en de mentaliteit ons ook erg aanspreekt. En niet te vergeten, een van de belangrijkste dingen, het wordt tijd dat onze dochter (12) een vaste stek krijgt na de vele omzwervingen langs een vakantiepark, camping, ski-resort, gîtes, table d'hôte en restaurants op de werkplekken die we hadden. In haar schoolgaand leven zes maal van school veranderen gaat haar niet in de koude kleren zitten. Al heeft ze dan een heel grote rugzak vol ervaringen en spreekt ze inmiddels naast het Nederlands vloeiend Frans, Duits en Engels en blijkt ze een talenknobbeltje te hebben nu ze ontedkt dat ze met haar op school aan geleerde Latijn makkelijk instapt in het Spaans en Italiaans. Al zal dat laatste wel verwateren nu ze op de Nederlandse school (nog) geen Latijn heeft.

Waar we naar toe verhuizen? Dat vind je vanzelf uit als je regelmatig mijn blog bezoekt. Het komt vanzelf voorbij ...

Ik maak gebruik van cookies zodat ik jou een optimale website kan leveren. Verder lezen!