Herfst

3 oktober 2018

Het is herfst, het ene moment is het jas uit en genieten van de zon, een volgend moment besef je dat je minstens een paraplu of juist je regenjas had mee moeten nemen. De herfst is bij mij ondertussen goed binnengekomen. Natgeregend, kleddernat. Waar de herfst normaliter voor mij een periode is van bonte kleurenpracht, de heerlijke geur van gevallen rottende bladeren, bleek het deze morgen een keer een natte voorbode voor de winter, brrrr. Koud tot op het bot.

Wie kent Gerrit Komrij? Ooit dichter des vaderland. Hij formuleerde het ooit eens zo; “Op het land… ach, in het voorjaar komen de bladeren aan de bomen, in de herfst vallen ze er weer af en intussen zit je daar zelf een beetje te veraardappelen”

Veraardappelen? Ik doe heus wel meer dan als een bintje, of andere treurige aardknol af zitten wachten tot de winter ons onbedoeld bevrijd van het najaar. Ondanks het natte pak deze heel vroege morgen, ik hou van de herfst. Bij mij komen meestal de plezierige herinneringen opzetten welke elke herfst weer aangevuld worden met nieuwe, natte wandelingen, koude vingers op de fiets, glijpartijen tijdens de modderige voetbalwedstrijden in mijn jeugd, kale bomen, gure wind, het warme gevoel van binnen als je opgewarmd wordt door een geelkleurige zon die door je venster de huiskamer in vuur en vlam zet. En er is meer, heerlijke geuren uit de keuken van chocolade, rozijnen, stampotten, soep en kaneel. Ik krijg bij dat laatste spontaan zin in wentelteefjes.

Ik maak gebruik van cookies zodat ik jou een optimale website kan leveren. Verder lezen!