Een nooit verteld verhaal

Jans Dinsdag, 15. Juni 2021 door Jans

Hoe een beginnend succesverhaal

door bedreigingen om zeep geholpen werd

Jaren geleden vertrokken wij vanuit Frankrijk richting de Duitse Pfalz, "in der Nähe von Kaiserslautern". We hadden het in ons hoofd gehaald om een niet lopend restaurant vlot te trekken. Niet wetend dat we daar in een soort van familievete tussen "die eigentümers", de verpachters, een vader en zoon terecht zouden komen. Een vete waar het af en toe zo heet aan toe ging dat er zelfs met een vuurwapen gedreigd werd, niet fysiek maar wel met veel woorden. Ook aan ons adres gericht. We hebben helaas moeten ondervinden dat er ook oosterburen bestaan die een klein beetje hekel hebben aan die "Höllander an sich" en dat, zonder met de ogen te knipperen niet onder stoelen of banken stekend.

Het restaurant -100 couverts binnen, 60 in de wintertuin en nog eens maximaal 100 plaatsen op het terras in de "Biergarten"- kregen we toen trouwens weer op de rit, heel snel zelfs. In Duitsland zijn honderdduizenden kleine en grotere restaurants die een oerdegelijke Duitse keuken aanbieden. Bratwurst, schnitzel, spätzelen of meer regionaal zoals in de Pfalz gerechten als Saumagen en Leberknödel. Echter, in de wijde omtrek waar we toen neerstreken was het vooral "Italiënisch und Griechisch" wat de klok sloeg. Toen bekend werd dat er een "Niederlandisch Ehepaar" de Landgasthof nieuw leven in wilde blazen was meteen het hek van de dam, in positieve zin.

Op het door ons georganiseerde test-eten kwamen al gelijk honderd gasten af. Een test-eten was voor ons een gelegenheid de keuken en het personeel op elkaar af te laten stemmen en onze gerechten te laten proeven. Het heet dan wel test-eten, maar men betaald er wel voor. Tegen een gereduceerde prijs proeft de gast dan in iets kleinere porties wat we zoal te bieden hebben. Met naast mijn eigen keukenprinses (mijn vrouw) als chef, een hulpkok, de keukenhulpen en het beoogde service personeel die avond ook nog twee ingehuurde koks.

Als entertainment hadden we "die Weltmeister" pizzabakken uitgenodigd om tussendoor met een collega het pizzadeeg jonglerend door het etablissement te laten zweven. Daarnaast bereidde hij overheerlijke pizza en kleine proeverijtjes als pasta- en anti-pastagerechten. Precies zoals wij ze daarna ook op de terraskaart hadden staan.

We startten enkele weken later na een feestelijke officiële opening bescheiden met drie personeelsleden. Naast Joyce kwamen er twee extra in de keuken en een bij mij in de bediening. Met ons vijven liepen we binnen vier weken de benen uit ons lijf. Daar moest wat aan gedaan worden en binnen twee maanden renden er in een soort van ploegendienst zes personen in de keuken rond, een man achter de "Theke" (de bar) en vier serveersters. Tel daarbij de twee werksters die elke ochtend alles spic en span maakten en je komt op dertien (13) personen, inclusief onszelf. In de weekeinden waren het lange dagen en moesten we beroep doen op iedereen. En soms ook nog eens op een enkele gast of bekende die de kneepjes van het vak kende.

Een grote verantwoordelijkheid. Een hele onderneming dus en een gouden toekomst stond ons te wachten, dachten wij.

De eerder genoemde vete tussen pa en zoon gooide roet in het eten. De vader had namelijk binnen een paar maanden nadat wij met hem in zee waren gegaan, het eigendomsrecht van de Landgasthof aan zoonlief overgedaan, maar kon het niet loslaten. Er waren dagen dat wij al behoorlijk bezet waren er ineens een touringcar voor de deur stond met veertig tot vijftig extra gasten die natuurlijk een heerlijk maal van ons wilden. We lieten ze natuurlijk niet buiten staan en het gebeurde daardoor bijna wekelijks wel een keer dat ik uit allerijl personeel moest bij elkaar charteren, extra tafels en banken bijzetten en iemand er op uit moest sturen om na sluitingstijd bij winkels aan te bellen om maar genoeg vers goed in huis te hebben. Tegen te hoge inkoopprijzen natuurlijk maar ook tegen te lage verkoopprijzen. De oude eigenaar ronselde touringcars om bij ons te komen eten tegen belachelijke prijzen en streek er gegarandeerd zelf ook een procentje aan op. Waarschuwen hielp weinig. Eigenlijk helemaal niets.

Maar ook zoonlief kon er wat van, stapte zonder onze toestemming en na meerdere waarschuwingen van onze kant te pas en te onpas binnen. Vooral als wij op onze "Ruhetag"(rustdag) afwezig waren om dan eigenhandig en ongevraagd de kassa uit te draaien en de omzet te aanschouwen. Daags erna stond hij dan voor de deur met de mededeling dat de pacht omhoog ging of dat hij een percentage van de marge wilde. Verzin het maar, hij gebruikte elk excuus om een deel van ons zuur verdiende geld af te troggelen. We weten zelfs van sabotage van apparatuur of intimideren van ons personeel. De tegenwoordige maffia uit verschillende windstreken doen er niet voor onder. Echter, contract is contract. Ook voor hem.

Zoonlief zag de door pa ondertekende overeenkomst met ons "Höllander" helemaal niet zitten. En dat liet "meneer" meer dan eens blijken. Vooral aan zijn vader. Soms pakte hij zijn wapen uit de wagen (hij werkte ook als privébeveiliger bij een firma die grote en belangrijke gasten escorteerden bij hun bezoek aan Duitsland). Hij vertelde in een kwade bui doodleuk dat hij het zou gebruiken als mensen lastig werden. Ook tegen ons.

Aangifte gedaan, natuurlijk …, maar dan is het gewoon of je in Nederland bent. Zelfde laksheid, zo noem ik het maar. 'Wapenvergunning is aanwezig? Geen getuigen? Onzin, er is toch niets gebeurd? Zou wel een grap zijn geweest? We gaan wel even horen bij de persoon in kwestie.' 

Er moet bij onze oosterburen kennelijk ook eerst wat gebeuren voordat ze echt in actie schieten. En meestal is het dan te laat. Gesprekken met de zoon door de "Polizei" waren meer bevriende onderonsjes leek het wel, compleet met koffie en gebak. We schoten er niets mee op, alleen een nog onredelijker en vervelender "huisbaas" die het zelfs leuk vond de Duitse warendienst op ons af te sturen. Helaas voor hem; je kon bij ons van de grond eten, alles gelabeld, lijsten van koelingen, echt alles in orde.

Op een gegeven moment waren de dreigementen van dien aard dat het aan ons gezin begon te knagen en we onze huisarts als vertrouwenspersoon inschakelden. We liepen op onze tenen en waren gestrest. Na een paar maanden was haar advies: Wegwezen. Dit komt nooit meer goed dat wisten wij ook. Al zou je het winnen, de relatie zal altijd vertroebeld blijven. Gelijk had ze, vinden wij nu nog. Gelukkig is een contract een contract, ook in Duitsland en kan het ook in je voordeel zijn opgesteld en we met een jurist een gaatje in het contract wisten waardoor we de pacht overeenkomst voortijdig konden laten ontbinden. Dat hebben we toen ook gedaan, geïntimideerd, een illusie en een hele hoop geld armer hebben we de handdoek toen in de ring gegooid. Onze investering was in rook opgegaan en de Duitse belasting sloeg ons, na negatieve bemoeienis van de eigenaar, als afscheid ook nog eens veel te hoog aan. Dat laatste is na tussenkomst van onze boekhouder opgelost. Altijd je bonnen en afschriften ordenen en bewaren, inclusief een goede boekhouder.

Ik gebruik cookies om mijn website te optimaliseren en jou de best mogelijke online ervaring te bieden. Door op "Alles toestaan" te klikken ga je hiermee akkoord. Meer informatie en de mogelijkheid om individuele cookies toe te staan ​​vind je op mijn Privacyverklaring. Wil je jouw voorkeuren zelf instellen? Ga dan naar mijn Cookie-voorkeur-pagina.