Familie

  • door Jans

    Hoe een beginnend succesverhaal

    door bedreigingen om zeep geholpen werd

    Jaren geleden vertrokken wij vanuit Frankrijk richting de Duitse Pfalz, "in der Nähe von Kaiserslautern". We hadden het in ons hoofd gehaald om een niet lopend restaurant vlot te trekken. Niet wetend dat we daar in een soort van familievete tussen "die eigentümers", de verpachters, een vader en zoon terecht zouden komen. Een vete waar het af en toe zo heet aan toe ging dat er zelfs met een vuurwapen gedreigd werd, niet fysiek maar wel met veel woorden. Ook aan ons adres gericht. We hebben helaas moeten ondervinden dat er ook oosterburen bestaan die een klein beetje hekel hebben aan die "Höllander an sich" en dat, zonder met de ogen te knipperen niet onder stoelen of banken stekend.

  • door Jans

    Is het McDonalds

    of houden we het op McDrek?

    Even terug in de tijd, het was in de zomer van 2013. We woonden toen hoog op een berg in de Franse Alpen. Onze dochter Evy was toen nog maar 7 jaar.

    Zo heel af en toe wilde Evy ons nog wel eens zo gek krijgen om, tegen onze zin bij McDonalds iets te gaan eten. Zelf roept ze keihard; “McDrek”, als ze het logo of de reclame op TV ziet, net alsof ze niets van die hamburgergigant wil nuttigen. Maar ondertussen, de frietjes zijn haar grootste favoriet, net of we die niet zelf thuis kunnen bakken … en zelfs beter. Nu zijn wij persoonlijk niet zo gecharmeerd van de werk- en zienswijze van McDrek, maar goed, het is nu eenmaal een gegeven dat ze het verdomd slim hebben aangepakt. Welk kind roept, smeekt en wijst er niet vanachter uit de auto als men zo`n giga M op een even giga-paal voorbijrijdt op de snelweg?

  • door Jans

    De Haar

    Waar ons huis nu staat

    Heb je ooit, hier op De Haar bij zonsopkomst en in deze vroege en tot nu toe zachte winter, onze boerderij wel eens zien stralen? Niet? Toch eens doen.

    Doe dat dan, zoals in ons geval tussen de schapen struinend op het weiland aan de overzijde van de Haarsterweg.

  • door Jans

    Visvliet

    Daar waar wij eens woonden

    Denk je in, in je verbeelding, je trekt een diagonale lijn, een weg van west naar noord, van linksonder naar rechtsboven. Of andersom dat mag ook. Doe het uit de losse pols, ruwweg, het hoeft niet precies en ook niet kaarsrecht. Een flauwe bocht hier en daar mag best. Ergens aan deze weg zet je een kerk, een oude, een witte met klein torentje. Eentje met fundamenten en bestaand deel nog uit de 15e eeuw, doe maar 1427.

  • door Jans

    Le Fenouiller (Frankrijk)

    Daar waar wij eens woonden

    Het dorp waar ik woon is gauw bekeken, een lange weg met aan beide zijden witte huizen, immer ommuurd met lage daken en de altijd gesloten lavendelblauwe luiken aan de straatzijde. Natuurlijk staat er een kerk, statig, vroom en van verre zichtbaar, als baken voor de streek. En gebruikelijk zoals in meerdere kleine gemeenschappen, daar recht tegenover het café annex restaurant. Verder beschikt mijn dorp over drie kapsters waarvan er een uitsluitend voor trouwe viervoeters bestemd is.

Ik gebruik cookies om mijn website te optimaliseren en jou de best mogelijke online ervaring te bieden. Door op "Alles toestaan" te klikken ga je hiermee akkoord. Meer informatie en de mogelijkheid om individuele cookies toe te staan ​​vind je op mijn Privacyverklaring. Wil je jouw voorkeuren zelf instellen? Ga dan naar mijn Cookie-voorkeur-pagina.