Eindelijk dan toch

24 september 2018

Eindelijk dan toch, eindelijk weer eens hard gelopen. Ik noem mijn gesjok voor het gemak maar hardlopen om mijzelf sportiever te doen voorkomen dan ik in werkelijkheid ben op dit moment. Vandaag tussen de buien door is het me gelukt om alweer een derde (beginners annex start2run) training af te werken. Wandelen en hardlopen, afwisselend en maar voor slechts twinitg minuten totaal. Het viel me allezins mee en kijk alweer uit naar de volgende training a.s. woensdag. Aspiraties om weer echt snel te worden of een wedstrijdeelname heb ik niet, gaat 'm niet meer worden ook denk ik. Neem alleen al mijn gewicht op dit moment. 104 kg in m'n blootje op de weegschaal. Hoe dat eruit ziet zal ik jullie maar onthouden. Nu ben ik zelf van nature al grof gebouwd, zullen we maar zeggen, maar die 104 is ook mij veel te veel.

Toen ik ooit, heel lang geleden, begin jaren tachtig begon met hardlopen woog ik zelfs 108 kg. Dat ik daar na een paar jaar zwoegen langs de Vecht, de weg naar Bunnik en de vele trainingen met enkele mede BAV (Baarnsche Atletiekvereniging) leden in de bossen van Lage Vuursche, dat ik daar 30 kg vanaf heb gekregen was voor mijzelf al bewonderenswaardig. Dat het er na het stoppen met het rennen weer net zo snel aanzit viel ook mij op. Maar goed, de reden dat ik weer heel rustig begonnen ben, alweer begonnen ben, weten jullie nu ook wel te raden? Juist, er mag wel weer wat van af. Met een kilo of 10 zou ik al heel tevreden kunnen zijn, liefst 15.

Of me dat gaat luken? Vraag het mij over een maand of 3 nog eens zou ik zeggen.

Ik maak gebruik van cookies zodat ik jou een optimale website kan leveren. Verder lezen!